ช่วงเวลาในชีวิตเรา ต้องมีช่วงที่ดีและร้าย
อาจมีใครมากมายที่ร่วมสุข
แต่ว่าตอนที่เราทุกข์ใจ มองหันไปไม่เคยเจอใคร
มีเพียงสองเราเท่านี้

แปลกดีที่ชีวิตคน พยายามดิ้นรนค้นหาเรื่อยไป
กับอะไรที่เป็นของนอกกาย
แต่จะมีสักกี่คนเข้าใจ ว่าความรักนั้นไม่ต้องการอะไร
มากกว่าใจกับใจที่ให้กัน

บางทีคนเราเหมือนจะลืมมันไป
ว่าอะไรที่มีความหมายและสำคัญ

อย่าลืมคำว่ารักคำนั้น อย่าลืมความรู้สึกนั้น
คำสำคัญนั้นมีค่า รักษาเอาไว้ให้ดี
อย่าลืมคำว่ารักคำนั้น ที่เคยบอกกันและกัน
เพียงแค่คืนและวันได้เลยผ่าน อย่าให้อะไรมาเปิดรักเรา

กว่าที่เราจะได้รักกัน กว่าที่เราจะมีคำว่าเรา
เก็บเอาไว้สิ่งเหล่านั้นอย่าให้มันลบเลือนไป
ก็จะมีสักกี่คนเข้าใจ ว่าความรักนั้นไม่ต้องการอะไร
มากกว่าใจกับใจที่ให้กัน